Huibrecht Gerrit van den Doel (1923-2002) bleef in AustraliŽ hangen



Net als zijn vader was Huib van den Doel zeeman. Van het gezin waar hij uit kwam, was hij het minst in ons land. Tijdens de oorlog verbleef hij in Frankrijk. Toen het zuiden van ons land bevrijd was, trok hij naar Breda in afwachting van de bevrijding die uiteindelijk nog lang op zich liet wachten.

Tijdens een van zijn zeereizen in de vijftiger jaren (waarschijnlijk 1956) stapte hij na onenigheid in Sydney (AustraliŽ) van boord. Daardoor raakte hij zijn monsterboekje kwijt en moest hij daar vijf jaar blijven. Die vijf jaar werden er meer. Hij werkte in verschillend fabrieken. In het begin werd hij geholpen door het Leger des Heils. Zij adviseerden hem om zich aan te melden bij de autoriteiten, waarna hij toestemming kreeg in AustraliŽ te blijven. Op 6 september 1966 kreeg Huib in het stadhuis van Sydney de Australische nationaliteit.

De uitspraak van zijn naam leverde problemen bij de Aussies op. De ui-klank is een foneem die je in andere talen niet tegenkomt. Zelfs in ons eigen land kunnen ze deze klank niet overal uitspreken. Zo spreekt men de naam Huib op het geboorte-eiland van de eerste Huibrecht Gerrit uit als Huub. De Aussies spraken zijn naam uit als het Engelse Hope. Dat vonden ze geen naam. Omdat ze hem grappig vonden, noemden ze hem Bob, naar de Amerkaanse komiek Bob Hope. Huib vond het allemaal best.

Nadat hij Engels leerde spreken kreeg hij verschillende banen. Hij werkte verscheidene jaren als lifttechnicus bij Otis. Hij was kabellasser, wat vakkundig en intensief werk was. Hij bekabelde de liften in Sydney's Centrepoint Towers. Nadat Bob diabetes kreeg en insulineafhankelijk werd, kon hij alleen maar lichte werkzaamheden verrichten. Hij besloot naar Bornaderry te verhuizen waar Mary, de dochter van een vriend, woonde. Daar begon hij een grote werkplaats waar hij, geÔnspireerd door de vele jaren dat hij vaarde, modelschepen bouwde. Immers, Bobs vader en broer waren eveneens machinist. In zijn jonge jaren ging hij met zijn vader naar zee, waar hij op sleepboten in de buurt van Nederlandse havens vaarde. Zijn broer maakte een manshoge Eiffeltoren. Dit motiveerde Bobs interesse in modelbouw. Bob maakte zeer vakkundig replica's van het soort sleepboten, waar hij in zijn jonge jaren op vaarde. Dit inspireerde hem tot het maken van zelfbedachte modellen. Hij maakte zijn modellen van alles wat in zijn schuur voor handen was of wat hij in kringloopwinkels kocht. Wanneer hij een goed idee had ging hij linea recta naar zijn schuur en werkte tot soms wel half vijf in de ochtend door. Het was zijn lust en zijn leven.

Hij leerde mensen in Nowra kennen die in tweedehands artikelen handelden. Mensen gaven hem dozen vol rommel en afgekeurd fabrieksmateriaal, waarvan ze dachten dat hij het kon gebruiken. Bob transformeerde het gewone en wereldse op een inventieve manier tot iets moois.

Bob hield van AustraliŽ en hij was een prettige en eerlijk burger, gewaardeerd door zijn vrienden. Bob is nooit getrouwd geweest en had evenmin kinderen. Bob overleed op 30 mei 2002, 78 jaar oud.



Te vinden op internet.


Het gezin, waar Huibrecht Gerrit opgroeide
Klik hier voor de persoonskaart van Huibrecht Gerrit


Met dank aan Rennie Degeling-van den Doel
Tekst: Mary Morres Bewerking: Peter van den Doel